De reis naar Tasmanië

Ha iedereen,

Hierbij dan het verslag van de enerverende reis naar Tasmanië.

Afgelopen zaterdag zouden we (ik en Olivier (de andere student uit Rotterdam) om 10 over 7 vliegen vanaf Melbourne naar Hobart, de hoofdstad van de staat Tasmanië. We zouden dan om half 5 een taxi nemen die ons naar het station ‘Southern Cross’ zou brengen. Vanaf daar vertrekt de bus naar het vliegveld. We namen de taxi omdat de eerste metro’s pas tegen half 6 rijden en we dan misschien te laat op het vliegveld zouden zijn. De taxi was er echter na 20 minuten wachten nog niet en toen we opbelden, zeiden ze dat de taxi geen contact had kunnen maken en ze zouden een andere taxi sturen. Na 5 minuten was er inderdaad een andere taxi. Hij bood gaandeweg de rit aan om ons helemaal naar het vliegveld te rijden voor hetzelfde tarief als de bus. Dat hebben we toen gedaan. Uiteindelijk kwamen we om kwart over 5 aan op het vliegveld. We stapten daar binnen, keken op het bord en schokken gelijk. De vlucht was vertraagd met 2 uur. In plaats van 10 over 7 zouden we pas om 10 over 9 de lucht ingaan. Zulke vertragingen zijn redelijk normaal voor de maatschappij waarmee wij vlogen: ‘Tiger Airways’. Het is de goedkoopste maar ook de slechtste maatschappij. Dus wij maakten ons op om 4 uur te wachten. Toen het echter half 9 was, veranderde de tijd op de borden weer, nu zouden we om kwart voor 12 de lucht ingaan, dus nog 2,5 uur extra wachten. Enorm vervelend! Maar goed, uiteindelijk gingen we na 4,5 uur vertraging alsnog op weg naar Hobart. Daar aangekomen namen we de bus naar de stad. In de stad gingen we nog even langs bij de Tourist Information om een kaart te halen van Tasmanië en daarna liepen we naar de autoverhuur. De man die dit regelde gaf ons een oude auto en we reden daar om kwart voor 3 weg. Het plan was om eerst naar het noorden naar Cradle Mountain te rijden. We wilden die dag zover mogelijk komen en dan als het donker werd een parkeerplaats opzoeken. Maar dit hele plan viel al snel in duigen. Nadat we ongeveer twee en half uur gereden hadden waren we bijna bij de op één na grootste plaats van het eiland. Toen opeens, midden op de snelweg kon ik niet meer schakelen en zagen we een soort van rook onder de motorkap vandaan komen. Snel heb ik toen de auto aan de kant van de weg geparkeerd. Hij startte toen ook niet meer. Wij hebben snel de man van het autoverhuurbedrijf gebeld en hij zou een soort van ANWB sturen. Na twee uur wachten (half 8 ) kwam inderdaad een busje van ‘Roadside Assistance’. Die keek er even naar maar zag niet bijzonders. Toen stapte hij in de gehuurde auto en reed hij een stuk achteruit in de berm en toen weer naar voren. Daarna stapte hij uit en zag dat er onder de motorkap iets heel erg kookte. Hij dacht dat er iets van een zuiger kapot was en schakelde een takenwagen in. Die was er gelukkig vrij snel want het was behoorlijk koud aan het worden daar aan de rand van snelweg. Deze takelwagen sleepte ons naar de stad zo’n 10 kilometer verder. We hadden ondertussen de verhuurder gebeld en hij had gezegd dat hij geen andere auto bij ons kon brengen en dat we dus geen vervangend vervoer kregen. In de stad waar we naartoe gesleept werden, Launceston, hebben we die nacht een hostel opgezocht. Het was best schoon en ik heb goed geslapen.

De volgende dag zijn we er vroeg uitgegaan ’s ochtends, om 8 uur. We hebben toen ’s ochtends vroeg gekeken of we ergens een nieuwe auto konden huren in die stad waar we waren, maar dat was niet mogelijk. Er zijn namelijk maar heel weinig bedrijven die een auto huren aan jongeren onder de 21. Dus zat er voor ons niets anders op dan de bus terug naar de hoofdstad Hobart te nemen, die vertrok om 11 uur. Na een rit van twee-en-een-half uur waarin we vooral geslapen hebben kwamen we daar weer aan en we gingen eerst naar de autoverhuurder om ons geld terug te vragen. We belden hem en moesten anderhalf uur wachten voordat hij kwam. Toen hij er eindelijk was had hij toch nog een auto staan, die hebben we dan meegekregen en we gingen weer op weg. Maar omdat het nu laat in de middag was besloten we om eerst naar het oosten te rijden, naar Wineglass bay. Dit is een geweldig mooie baai met helderblauw water en een helderwit strand. Daar kwamen we tegen zeven uur ’s avonds aan, na een rit over een slechte bergachtige weg. We parkeerden onze auto op de parkeerplaats en deden de standaardwandeling van een uur naar de baai. De zon was echter al bijna onder en zodoende was het uitzicht niet heel erg mooi. We zijn teruggegaan naar de auto, hebben nog wat gepraat en zijn toen gaan slapen. Het was een enorm koude nacht voor mij, vooral mijn benen en voeten waren erg koud. Toch heb ik nog wel redelijk wat geslapen.

De derde dag stonden we weer vroeg op om ongeveer half 7. We gingen toen een lange wandeling doen naar de top van een berg in de omgeving vanwaar we een heel mooi uitzicht zouden hebben op Wineglass Bay. Deze wandeling duurde drie uur (heen en terug) en ging naar de top van de berg Amos. De klim was wel enorm steil en al na een kwartier brak er een band van mijn rugtas. Omdat het niet heel handig was om zo verder te gaan heb ik de rugtas verstopt achter een grote steen en toen gingen we verder. Soms moesten we over rotswanden klimmen die een hellingshoek van meer dan 60 graden hadden. Maar na goed een uur klimmen waren we boven. Het uitzicht was inderdaad geweldig en de opkomende zon maakte het nog mooier. We hebben foto’s gemaakt, gezeten en genoten en daarna zijn we weer terug gegaan naar de auto en hebben onderweg de rugzak weer opgepakt. We hebben in de hele klim, ons verblijf op de top en de terugweg niemand gezien of gehoord. Het was een geweldige stilte. We vertrokken daarna naar de westkant van het eiland, naar Cradle Mountain. Dat is een gekartelde berg in een gebergte in een werelderfgoedpark. Het was een rit van vijf en een half uur met de auto. Onderweg stopten we nog om brood te eten. We hebben trouwens 3 dagen lang alleen maar brood gegeten omdat op de plaatsen waar we sliepen geen restaurant in de buurt was. Toen we aankwamen in Cradle Mountain zijn we eerst langs het bezoekerscentrum gereden. Daar hebben we een kaart gehad met de wandelroutes in het gebied. Het was prachtig weer met een helderblauwe lucht en we hebben een wandeling gemaakt van 2 uur. Eerst langs een meertje en tenslotte door de graslandachtige heuvels, steeds met op de achtergrond Cradle Mountain. Het was een mooie wandeling en we hebben tijdens deze wandeling 24 verschillende wombats gezien, 3 walibi’s en we zagen ook nog de achterkanten van 2 Tasmaanse duivels die wegrenden. Om een uur of 7 waren we weer terug op de parkeerplaats, maar op deze parkeerplaats mochten we niet overnachten. We zijn toen teruggereden naar de parkeerplaats bij het bezoekerscentrum en wilden daar gaan slapen. Om ongeveer half 10 ’s avonds was het donker en gingen we slapen. Na 10 minuten schrokken we ons echter het apezuur. Er kwam een busje het terrein oprijden met een gigantisch zoeklicht en dat scheen zo in onze auto. Hij reed heel langzaam over de parkeerplaats. Wij dachten dat het misschien Park Rangers waren en dat we op die parkeerplaats niet mochten staan. We zijn toen weggedoken en na 5 minuten rond te rijden op de parkeerplaats ging het busje weer weg. Wij gingen toen opgelucht slapen maar om de paar uur werden we wakker omdat het zo koud was. We zetten dan de kachel aan voor 10 minuten en gingen dan weer een paar uur slapen.

Na een lange maar vooral koude nacht werden we uiteindelijk om een uur of 7 wakker. We reden naar het beginpunt van de wandelroutes en begonnen aan een 3,5 uur durende wandeling over 2 bergen heen en vlak onder Cradle Mountain langs. Het was een heel schitterende wandeling en weer kwamen we de eerste 3 uur niemand tegen. Het was een geweldig mooi uitzicht ondanks dat het nu bewolkt was. Ook dit was weer een zware tocht. Soms moesten we aan kettingen omhoog klimmen, maar het uitzicht was zeer zeker de moeite waard. Toen we weer terug waren bij de auto begonnen we aan de terugreis naar Hobart. Maar eerst gingen we even langs het bezoekerscentrum langs om te vragen wat dat busje van afgelopen nacht nu eigenlijk was. Ons werd verteld dat het een busje was geweest van de nachttour. Toeristen gaan met zo’n bus mee om dan met het zoeklicht dieren te spotten. We hadden ons helemaal voor niets druk gemaakt! Na ongeveer 5 uur rijden kwamen we d om half 5 in de middag weer in Hobart aan. We reden direct naar de verhuurder om de auto in te leveren en om onze 100 dollar die we teveel betaald hadden voor de dag dat de auto kapot was, terug te vragen. We hadden de dag ervoor gebeld hoe laat we de auto in konden leveren en toen had de verhuurder gezegd dat dat niet uitmaakte, maar dat het de hele dag kon. Als hij er niet was moesten we de sleutels door de brievenbus doen. Maar toen we bij hem aankwamen om half 5 zei hij opeens dat we te laat waren en nu een dag moesten bijbetalen en dat we dus geen geld terugkregen. Wij werden natuurlijk boos en hij ook. Toen ging hij overal zoeken naar het contract met ons, maar hij kon het nergens vinden. Wij dreigden naar de politie te gaan als hij het geld niet terug zou geven. Uiteindelijk pakte hij zijn portemonnee en gooide twee briefjes van 50 op de tafel en schreeuwde: Piss off! Dat betekend zoveel als ‘donder op’. Wij pakten snel het geld en onze tassen en gingen weg de stad in. Daar hebben we wat rondgelopen, gegeten en hebben toen om 10 over 7 de laatste bus gepakt naar het vliegveld. Ons vliegtuig zou om 20 over 11 ’s avonds vertrekken. In de bus kwamen we nog meer Nederlanders tegen, een jonge man en vrouw die een reis over de wereld aan het maken waren. Na Nepal, India en Tailand waren ze nu in Australië. Op het vliegveld aangekomen constateerden we dat het vliegtuig gelukkig geen vertraging had en inderdaad om half 11 zaten we in de lucht. Ruim een uur later landden we in Melbourne en via de bus en de taxi stonden we om kwart voor 1 weer in ons appartement. Een mooie, enerverende vakantie was ten einde.

Deze week heb ik vandaag een toets gehad en voor de rest ben ik aan het leren voor de toets van volgende week. Volgende week is trouwens alweer de laatste lesweek. Het gaat echt enorm snel. Daarna hebben we een week vrij om te leren daarna beginnen de tentamens, die twee weken duren. Na deze twee weken zit het studeren er al weer op.

Ik hoop om volgende week rond vrijdag weer eens bericht te doen hoe het gaat.

Groeten,

Willem-Jan

PS: De foto’s van de reis staan achter het kopje foto’s. Als je onderaan de eerste foto op ‘diashow’ klikt, kun je heel makkelijk veel foto’s bekijken zonder dat je ze allemaal apart hoeft aan te klikken.

PPS: Ik heb het al eerder gezegd, maar de foto’s die op de laatste pagina staan, zijn als eerste genomen.