Back 2 School

Ha iedereen,

Afgelopen week ben ik zoals ik al eerder vertelde naar het Red Centre geweest. Zo wordt het midden van Australië ook wel genoemd. Deze naam slaat op de rode rotsen en het rode zand wat daar gevonden wordt.

Dag 1: Alice Springs
Op dinsdagochtend vroeg vertrok ik naar Alice Springs. Eerst naar de stad en van daaruit de bus van half 5 's ochtends naar het vliegveld. Daar kwam ik 5 uur aan om vervolgens te wachten op mijn vliegtuig wat kwart voor 7 zou vertrekken. Toen ik daar aankwam zag ik echter dat het vliegtuig een uur vertraging had. Ja dat kun je natuurlijk verwachten als je met de goedkoopste maatschappij vliegt. Ik had dus nog een uur op mijn bed kunnen blijven liggen. Maar goed, om kwart voor 8 stegen we op van Melbourne Tullamarine Airport. Na een vlucht van twee en half uur kwamen we aan in Alice Springs. Het tijdsverschil is daar een half uur (vroeger) met Melbourne. Op het vliegveld aangekomen moest ik wachten tot de gratis shuttlebus van mijn hostel me kwam ophalen. Ik had erop gerekend dat ik misschien een kwartier zou moeten wachten. Maar toen er na 20 minuten nog geen busje te zien was heb ik maar even opgebeld naar het hostel. Ja, de bus zou er zo aankomen, nog maar 20 minuten volgens de vrouw aan de andere kant van de lijn. Die 20 minuten klopten wel ja, maar daarna moest het busje nog een uur wachten op een andere vlucht. Dus uiteindelijk gingen we dan naar het centrum van Alice Springs. We stopten bij het hostel waar ik betaalde voor 2 nachten (2x $20), mijn tour ($250), slaapzakhuur voor tijdens de tour ($10) en de intree van het nationale park van de tour ($25). (Prijzen zijn in AUD, Australische dollar, huidige wisselkoers is ongeveer $1 = €0,71) Daarna ben ik de stad ingegaan om die te verkennen. Het is maar een klein stadje (27.000 inwoners) en het centrum bestaat uit een paar straten. Ik heb daar de volgende dingen gezien:
- museum Royal Flying Doctor Service. Dit is een maatschappij met kleine vliegtuigjes die aan boord een mini-ziekenhuis hebben. Het hoofdkantoor is in Alice Springs. Met deze vliegtuigjes bedienen ze de mensen die in de Outback wonen op afgelegen boerderijen. Vaak moeten ze in gevaarlijke omstandigheden een landing maken op een zandstrip.
- old hospital. Dit is het oudste ziekenhuis van Alice Springs. Het is nu een museum voor John Flynn. Hij richtte de Royal Flying Doctor Service op en ook het eerste ziekenhuis. Hij was een Engelse Anglicaanse zendeling en heeft veel voor de mensen in Centraal-Australië betekend.
- old town goal. Dit is het oudste gebouw in Alice Springs. Het dateert uit 1908, maar is alleen 's ochtends open. Ik kwam 's middags en heb dus alleen de buitenkant kunnen zien.
- museum of Central Australia. Dit is een museum met opgezette dieren uit het gebied en alle steensoorten die er voorkomen in Centraal Australië, van goud tot opaal.
- Anzac Hill. Dit is een heuvel aan de rand van de stad, gewijd aan de slachtoffers die het Anzac-corps heeft geincasseerd in de 1e wereldoorlog. Anzac staat voor: Australian and New Zealand Army Corps. Vanaf deze heuvel heb je een mooi overzicht over de stad en ik heb daar ook de zonsondergang gevolgd. Het was best mooi, maar toen had ik nog geen idee dat ik de rest van de week nog veel mooiere zonsop- en ondergangen zou meemaken.
Nadat ik de zonsondergang gezien had ben ik teruggelopen naar het hostel en daar een maaltijd gegeten. Toen ben ik naar mijn kamer gegaan en ben gaan slapen. We sliepen maar met z'n drieën op de kamer, terwijl het een 8-persoonskamer was. Ik was wel erg blij dat de andere twee ook om een uur of half 10 in bed gingen liggen. Ze keken nog wel TV maar ik ben gelijk in slaap gevallen.

Dag 2: Uluru
De volgende dag moest ik er al om 5 uur uit. Al mijn spullen inpakken, dan naar beneden voor het ontbijt en vervolgens om 6 uur met de tour mee. We waren met ongeveer 24 man, exclusief de gids. De gids heette Tom, was 22, had gestudeerd in Perth maar deed nu dit werk voor 6 maanden om daarna een jaar door Amerika te gaan trekken. Hij wist veel over de omgeving en was erg aardig. We vertrokken dus om 6 uur om naar Uluru te rijden. Het is een rit van ruim 6 uur. Onderweg stopten we nog op een paar punten om te tanken of om even de benen te strekken en nog een keer om hout te zoeken voor het kampvuur van die avond. Als je zo lang door hetzelfde landschap rijdt, krijg je pas een idee hoe groot het land is. Qua woestijn viel het wel mee. De afgelopen maanden was er 6x zoveel regen gevallen als gemiddeld en nu waren er veel planten en bloemen die opbloeiden. Het was nu een vlakte met gras en bomen op het rode zand. Om 2 uur 's middags kwamen we zodoende bij Uluru aan. Het is erg mooi om na uren door een vlakte gereden te hebben opeens een rode rots te zien opdoemen. Eerst hebben we het bezoekerscentrum bekeken. Daarna deden we de Base Walk, een rondwandeling rond de voet van Uluru. Even nog wat informatie over Uluru: Het is de grootse monoliet (1 stuk steen) ter wereld, 348 meter hoog, heeft een omtrek van 10 kilometer en is een heilige plaats voor de Aboriginals (de oorspronkelijke bewoners van Australië). Het was een erg mooie wandeling. Op sommige plaatsen mocht je geen foto's maken omdat de plaatsen te heilig zijn voor de Aboriginals. Eigenlijk is het niet verboden maar zeer, zeer sterk aanbevolen om geen foto's te maken. Het park heeft namelijk een aparte historie. Toen de Europeanen het park ontdekten pakten ze het van de Aboriginals af. In 1985 werd het teruggegeven aan de oorspronkelijke bewoners, maar met een lease-constructie. De overheid mocht er een nationaal park runnen en heeft het dus eigenlijk voor het zeggen. Na deze Base Walk reden we met de bus ongeveer 10 minuten naar het zonsondergangsuitkijkpunt. Daar keken we naar de zonsondergang op Uluru. Het is enorm mooi om de rots te zien verkleuren naar fel rood, naar donkerrood en uiteindelijk naar grijs als de zon bijna onder is. Na het ondergaan reden we naar Yularu, dit is een accommodatiepark op 10 km van Uluru. Het is de enige plaats waar je kan en mag logeren in het nationale park. Eerst gingen we koken. Het bleek echter dat het kookstel niet in de bus stond. Dit had de gids niet verwacht, maar we moesten wel eten. We hebben toen op het kampvuur gekookt. Die nacht sliepen we in de open lucht, maar wel met douches en toiletten vlakbij. We lagen in slaapzakken en die zaten in swags, dat is een combinatie tussen een bed, een slaapzak en een matje (ik weet niet hoe ik het beter kan uitleggen). Na nog even om een het kampvuur gezeten te hebben gingen we slapen, maar niet voordat er eerst een kangeroostaart gebakken werd. Ja echt, een kangeroostaart. Wij geloofden het eerst niet maar het was echt waar. Die schijn je trouwens gewoon in de winkel te kunnen kopen. Misschien wel een goede souvenir. Eerst hang je de staart een minuut boven het vuur, dan schraap je met een scherp mes de haren eraf. Dan graaf je een kuil, pak je gloeiende kolen uit het vuur, leg die in de kuil, leg de kangeroostaart erop en gooi de kuil dicht. Na een uur kun je de staart eten. Ik heb hem niet meer gegeten omdat ik toen al sliep, maar anderen hebben het wel gedaan. 

Dag 3: Kata Tjuta
De volgende dag moesten we er al om half 5 uit. Na ontbijt, opruimen en inpakken reden we om half 6 naar een punt waar je de zonsopgang mooi kon zien. Toen reden we door naar Kata Tjuta (ook wel: The Olga's). Dit zijn rotsen op ongeveer drie kwartier rijden van Uluru. Het zijn 36 rotskoepels waarvan de hoogste 550 meter hoog is. Ook dit is een heilige plaats voor de Aboriginals. We hebben daar een wandeling gemaakt van 4 uur door de rotsen. Het was supermooi. Onderweg had de gids nog wat stenen meegenomen waar de Aboriginals zichzelf mee kleurden. Je krijt met zo'n steen op een rots, gooit er water overheen en dan kan je met je vinger de verf op je lichaam aanbrengen. Ik heb wat op mijn had getekend, zoals je kan zien op een foto. Terug bij de bus hebben we geluncht en die middag gingen we op weg naar Kings Canyon, de Australische variant van de Grand Canyon. Het was ongeveer vier en een half uur rijden. Onderweg zijn we nog een paar keer gestopt waaronder een keer voor brandhout voor het kampvuur. We zijn ook nog een keer gestopt voor de zonsondergang. Dit was echt een geweldig mooie zonsondergang. De lucht kleurde rood en paars en zelf de gids zei dat dit 1 van de mooiste zonsondergangen in zijn leven was. In het begin van de avond kwamen we aan in een kampeerplaats op 80 kilometer van Kings Canyon. We gingen eerst koken op het kampvuur en daarna vroeg naar bed. De volgende ochtend moesten we er namelijk alweer om half 5 uit!

Dag 4: Kata Tjuta
De derde dag van de tour stonden we dus weer vroeg op. We reden naar Kings Canyon en deden daar een wandeltocht van drie en half uur. Het was een supermooie toch met de Canyon naast je en schitterende rotsen waar je doorloopt. Halverwege ging het pad naar beneden de Canyon in en liep naar 'the garden of Eden'. Het is een plaats waar het water in de canyon bij elkaar komt in een rotskom en daar bloeien veel planten en bomen. Je kon zwemmen in het water, maar alleen de gids en nog iemand deden het, het water was erg koud. Het pad liep daarna weer omhoog en via de andere rand van de Canyon liepen we verder. We liepen nog langs plaatsen waar de rotsen 60 jaar geleden voor een deel naar beneden waren gestort. Men verwacht dat er elke 40 jaar een deel naar beneden komt. Het is nu dus al 60 jaar geleden en het kan daarom elk moment gebeuren. Dat weerhield ons er niet van om bij de rand te gaan staan en zo in de prachtige Canyon te kijken. Ook kwamen we tijdens de tocht nog langs één van de oudste plantensoorten ter wereld. Het is een prehistorische primitieve plant waar de Europeanen niet mee om konden gaan. De plant produceert namelijk soort kokosnoten en de Europeanen die in het gebied kwamen aten deze. Ze wisten echter niet dat hetgeen dat binnenin zat giftig was en velen werden ziek. Je moet echter het gif eruit laten lopen en dan kan je de korst opeten. Na de toch langs en door de Canyon kwamen we weer bij de bus. We stapten in en reden de lange toch naar Alice Springs terug. Onderweg stopten we bij een kamelenboerderij. De kamelen zijn in Australië ingevoerd door de Europeanen, maar grappig genoeg tref je nu alleen nog in Australië wilde kamelen aan, verder is er geen land in de wereld waar ze nog los lopen. Wij gingen dus naar een kamelenboerderij en daar heb ik nog een tochtje van een paar minuten op een kameel gemaakt voor $6. Het was erg leuk om dat eens te doen. Als je er eenmaal opzit is het toch wel erg hoog zo'n kameel. Nadat de mensen die wilden waren geweest reden we terug naar het hostel. Daar aangekomen heb nog gedoucht en een uur daarna gingen we met z'n allen eten in het hostel. Ik had fish & Chips en het was best lekker. Daarna hebben we nog wat gedronken en om een uur of 1 's nachts ging ik naar bed.

Dag 5: Terug naar Melbourne
De volgende ochtend werd ik al erg vroeg wakker want er waren Aziaten in onze kamer die erg vroeg opstonden en heel veel lawaai daarbij maakten. Ze gebruikten zelfs een föhn in de slaapkamer waar iedereen lag. Maar om een uur of 8 ben ik eruit gegaan en gaan ontbijten. In de ontbijtzaal kwam ik nog wat mensen van de tour tegen. We zijn toen nog even naar het centrum van Alice Springs geweest omdat ik nog moest pinnen en iemand nog kaarten op de post moest doen. Om kwart voor 11 ging de bus terug naar het vliegveld. Er waren nog meer mensen van mijn tour die naar Melbourne vlogen en daar heb ik nog bij gezeten. Toevallig zat ik nog naast iemand van de tour in het vliegtuig. Na een half uur vertraging vertrokken we van Alice Springs. Op die dag (zaterdag 25 september) werd ook de Grand Final gehouden van de AFL. Dat is de het Australian Rules Football waar ik eerder van verteld heb. Deze finale wordt gespeeld in Melbourne en is enorm belangrijk in Australië. In het vliegtuig riep de piloot na elk half uur de scores om waarna een groep mensen in het vliegtuig ging juichen. We landden om half 5 op Melbourne Airport en vervolgens nam ik de bus naar de stad en dan de metro naar huis. Na 5 superleuke dagen was ik weer thuis. De Grand Final eindigde uiteindelijk in een gelijkspel van 68-68. Dit is uniek in de geschiedenis van de sport en gebeurt bijna nooit. Volgende week wordt de wedstrijd opnieuw gespeeld.

De groep
De groep van de Tour was erg leuk. Er waren wel veel Aziaten en de leeftijd verschilde nogal. De gemiddelde leeftijd was denk ik 23 ofzo, maar er waren ook twee mensen van in de zestig. Ze hielden het trouwens in de wandelingen wel goed uit.

Het weer
Het weer in het Red Centre was beter dan in Melbourne, maar nog steeds niet erg heet. De eerste dagen was het ongeveer 22 graden, wat opliep naar 28 graden op zaterdag. Ik vond het wel best dat het niet superheet was, want als je lange wandelingen gaat maken is hitte niet erg handig. In Australië moet je je wel altijd insmeren als je langere tijd in de zon loopt. De zonkracht is namlijk gigantisch vanwege het gat in de ozonlaag boven Australië. In Australië zijn daarom 10x zoveel mensen met huidkanker als in andere landen.

Deze week
Deze week hoop weer wat bij te slapen en wat te werken aan mijn opdrachten. Vrijdag moet ik een paper inleveren maar dat is niet superveel werk. Voor de rest heb ik niet echt plannen voor deze week.

Tot de volgende keer,
Groeten,

Willem-Jan

PS: Ik heb veel foto's gemaakt afgelopen week. Omdat misschien niet iedereen zin heeft om ze allemaal te bekijken heb ik twee mapjes gemaakt bij foto's. Een map Highlights waarin 50 foto's staan, van elke gebeurtenis een paar en een map alle foto's waar alle foto's in staan (>250).

PS2: Alle foto's staan in omgekeerde volgorde. Op de laastste pagina van de map staan dus de foto's die als eerste gemaakt zijn, op de eerste pagina de foto's uit het vliegtuig zijn als laatste gemaakt.